USERNAME    PASSWORD   REGISTER | FORGOT PASSWORD ?
รับข่าวสยามบันเทิง
ทางมือถือ
บทความน่ารู้ : บนเส้นทางแห่งบาดแผลสงคราม  
Share




ผมตื่นมานั่งดูภาพถ่ายเก่าๆเมื่อคราวกลับมาจากเวียตนามครับ 
ครั้งนั้นเพราะทางมูลนิธิสโมสมรมิตรภาพวัฒนธรรมสากลร่วมกับสภาวัฒนธรรมนครพนม จัดโครงการเสวนาวัฒนธรรมและวรรณกรรม เพื่อนบ้านอุษาคเนย์ ชวนผมไปเยือนในแผ่นดินเวียดนามกลาง ไปเที่ยวชม 3 มรดกโลกคือ ถ้ำฟองญา ,กรุงเก่าเว้ และเมืองท่าโบราณฮอยอัน 7 วัน 5 คืน
ต้องบอกว่าเป็นการเดินทางที่ได้รับประสบการณ์ดีๆมากมาย เพราะผมเชื่อในคำกล่าวของ อาปุ๊ 'รงค์วงษ์สวรรค์ ที่บอกว่า "การเดินทางคือสายตาของนักเขียน"
บนเส้นทางรถยนตร์ทางหลวงอินโดจีนขาไปเส้นที่12 จากเมืองนครพนมผ่ามสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่3 ผ่านประเทศลาวเข้าด่านนาจอกของเวียตนามและเส้นทางกลับบนถนนทางหลวงอินโดจีนหมายเลข9ผ่านด่านลาวบาว ย้อนกลับเข้าเมืองบาวที่แขวงสะวันเขต มาข้ามสะพานไทย-ลาว แห่งที่2 ตรงจังหวัดมุกดาหาร เป็นการเดินทางที่สมบุกสมบันพอสมควร นั่งรถทัวร์ไต่ขอบเหวแล่นสวนทางเบียดไหล่เขาไปกับขบวนรถบรรทุกขนาดยักษ์ที่ขึ้นเขาลงเขาอย่างช่ำชอง
ผมถามลุงหว่อ ไกด์นำทางอดีตนักรบเวียตกง ที่ผ่านสงครามมา9ปีเต็มๆลุงบอกว่า เขาขับกันมานานแล้วและที่สำคัญเส้นทางนี้ถือว่าพัฒนามาได้เยอะมากแล้วราดยางอย่างดี ผิดกับสมัยก่อน ที่เส้นทางทั้งสองสายนี้คือทางลูกรังเต็มไปด้วยหลุมบ่อ เพราะเส้นทางยุทธศาสตร์เต็มไปด้วยหลุมระเบิด 
โดยเฉพาะถนนสายหมายเลข12 ที่ตั้งต้นจากแขวงคำม่วน ไต่ผ่านพาดเทือกเขาภูหลวงของลาว วึ่งเป็นเทือกเขาที่เป็นเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างลาวกับเวียตนาม ในสมัยสงครามนี้คือเป้าหมายของการทิ้งระเบิดของเครื่องบินรบอเมริกัน
เพราะถนนเส้นนี้คือเส้นทางที่ไปเชื่อมกับถนนโฮจิมินท์ที่ทางเวียตนามเหนือในเป็นเส้นทางเดินทัพเข้าสู่เวียตนามใต้ตรงนี้บริเวณเมืองกว่างบิ๋ญที่ผมไปเยือนคือ เมืองยุทธศาสตร์ของเวียตนามเหนือ เพราะอยู่ตรงจุดแบ่งแยกเส้นขนานที่17 พอดิบพอดีและที่เมืองนี้คือสมรภูรบที่ดุเดือดเลือดพล่านมากที่สุดในเวียตนามอีกเมืองหนึ่ง
การเดินทางร่อนแรมข้ามเทือกเขาและหุบเหว ทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวในผลงานเขียนของ สยุมภู ทศพล ที่ว่าด้วยการรบในเวียตนามขึ้นมาจับใจ แต่อาจจะคนละความรู้สึกกันกับในวันวาน วันนั้นผมอ่านนวนิยายสงครามของอดีตนับรบรับจ้างด้วยความสะใจ สนุกไปในเรื่องราวการสู้รบการเล่าเรื่องของนักฆ่า ไม่มีอะไรซับซ้อนในความคิดมากกว่า ความมันส์ในอารมณ์
แต่จากการที่ผมไปใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนแถบนั้นที่วันนี้ยังเต็มไปด้วยสุสาน หลุมฝังศพ เป็นระยะ..ระยะ..ตลอดแนวถนนสองข้างทาง โดยเฉพาะช่วงจากเมืองเว้ไปยังเมืองดานัง ดารดาษไปด้วยหลุมศพและป้ายวิญญาน
แปลกแต่จริงคือ...ผมรู้สึกวังเวงและเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก...สงครามไม่ใช่เรื่องของความสุนกความสาสะใจ แต่มันเป็นเรื่องเศร้า...เป็นบาดแผลที่กาลเวลาไม่อาจลบรอย!!

เอก  อัคคี
akeakkee@gmail.com


Post by :
Posted 29/08/2015  Time 02:38 pm   2201   0

 

 

บทความน่ารู้อื่นๆ
จากนรกสู่สวรรค์     5747     0
เสพสิ่งที่เรียกว่า...สุข...!!     4659     0
น้ำผลไม้ หุ่นดี หน้าใส     4822     0
The Mask Singer หน้ากากนักร้อง     4781     0
วัยแสบ สาแหรกขาด     5788     0
สารวัตรเถื่อน ละครน่าติดตาม     3853     0
กำไลมาศ พงศกร-วรัทยา     3803     0
บันเทิงเศร้า กีฬาซึม     3744     0
ทีวี กับกีฬา คึกคักขึ้นทุกที     3540     0
ตามรักคืนใจ กับเวลาในขวดแก้ว     3731     0
พรหมพร ยุวะเวส กลับมาแล้วครับ     3660     0
เพลงรัก..ในแผ่นฟิล์ม นภาดา กับเพื่อน     3465     0
ประภัสสร เสวิกุล เป็นมากกว่า..นักเขียน     2998     0
สิทธิพร-ประภัสสร-ภูษิต อภิมันต์     3069     0
The voice มาแล้ว     2982     0

Page : [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] 

ค้นหาข้อมูล  | search |
Top 10 บทความน่ารู้ก
© 2009 by SBT.co.th : Siambunterng Newspaper . All rights reserved